we came back

چطوری نفسم؟ بیشتر از یک هفته ست به وبت سرنزدم.دلیلم کاملاً موجهه. لپ تاب سرویس لازم داشت و چند روزی بیمارستان برقییا بستری بود با گوشی هم حس پست نگاری نیست.مطلب از ذهنم فرار میکنه و طبقه بندی نمیشه.فقط با گوشی چند خطی جواب بعضی کامنتهای دوستان خوب و مهربون مجازی رو دادم.

خبر اول اینکه برگشتیم رشت.از اونجایی که هفته 30 بودم و اجازه پزشکی پرواز لازم داشتم باید میرفتم پیش دکتر که سلامتمو تایید کنه.بعد  هم باید پزشک فرودگاه تایید میکرد. اما فشارم بالا بود. حالا باید چیکار میکردم؟ و این شد که ذهن خلاف پرور مامی به کار افتاد و بخش دویلمنتم فعال شد.  قاچاقی ردت کردم. مانتوم که مدل خفاشی بود یکمی هم شکممو دادم تو و رد شدیم. البته بعداً فهمیدم خیلیها اینکارو میکنن حتی توی پروازهای خارجی و بیشتر از 2ساعت. بعد از تیک آف کمی حالم بد شد. تپش قلبم بیشتر شد و داشت نفس تنگی میومد سراغم. صبحونه دادن خوردم و خوابیدم و رسیدیم!

رشت از بالا مثل یه تیکه از بهشت بود. رشت بهشت . و جالبترش چهره ی هیجان زده بابایی بود با یک شاخه رز قرمز که من هم تقدیمش کردم به تو. زیباترین رز دنیا رزالین من.

*نفسم ,نفس منو بریدی.تنگی نفس و گر گرفتگی از پا درم آورده.روزی چندبار میرم زیردوش آب سرد و خیس خیس میرم روبه رو اسپیلت.خشک میشم دوباره گر میگیرم.این در حالیه که هوای رشت در ساعات گرم بین 25تا 32 درجه ست.

دارم آهنگ لاور با بازخوانی لئونارد کوهن رو گوش جان میدمو مربای آلبالو و زغال اخته میپزم.چه آرامشی...